Był sobie król

Był sobie paź

i była też królewna

żyli wśród róż

nie znali burz

rzecz najzupełniej pewna

Kochał ją król

kochał ją paź

kochali ją oboje

i ona ich kochała też

kochali się we troje 



Lecz srogi los

okrutna śmierć

w udziale im przypadła

króla zjadł pies

pazia zjadł kot

królewnę myszka zjadła

Lecz żeby ci

nie było żal

dziecino ukochana

z cukru był król

z piernika paź

królewna z marcepana.
























Kiedy księżyc przyświeca blado,   

idąc niebem na skos,

wtedy zjawia się Desperado,

by srogi wyzwać los, 

gwiazdy płyną srebrną armadą, 

świetlisty sypią kurz,

lecz nie patrzy w nie Desperado,

cel wybrał już... 



Ajajajaj, ajajaja...

bo Desperado cel wybrał już.



Rzucił precz nadzieję daremną,

lękom się śmieje w nos...



Gwiazda Desperado jest ciemna,   

spod ciemnej gwiazdy los, 

i nie patrzy w świat Desperado,

jak mierny, bierny widz, 

bo się rządzi jedną zasadą: 

wszystko, lub nic.



Ajajajaj, ajajajaj,

on ma zasadę: wszystko lub nic! 



Płynie przez ponure odmęty,   

nieświadom skał i raf, 

Desperado - święty, przeklęty,

zdany na losu traf. 

Desperado, Igrzysko Boże, 

wśród zmierzchu krwawych łun,

pożałuje go kiedyś może,

siedem gitary strun...



Ajajajaj, ajajajaj, 

wspomni go siedem gitary strun. 



Czemuś Desperado mi bliski,   

bo ja, normalna rzecz, 

mówię w życiu: nic, albo wszystko,

a konwenansom precz,

kiedy księżyc prześwieca blado, 

na pożegnanie dnia,

śpiewam Ci - dalej walcz Desperado,

bo ty to ja



Ajajajaj, ajajajaj,

walcz Desperado, bo ty to ja!